Θα τα καταφέρουμε να βγούμε μόνοι μας από την κρίση, μετά τις δραματικές πρωθυπουργικές εξαγγελίες της περασμένης Τρίτης; Είναι αβέβαιο. Ακόμα κι αν τα μέτρα εφαρμοστούν απαρέγκλιτα, ίσως τελικά η σωτηρία μας να περάσει από την αναθεώρηση των ευρωπαϊκών θεσμών και ειδικότερα του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Αν οι δικές μας δυνάμεις ούτως ή άλλως δεν επαρκούν, θα έπρεπε να συνεχίσουμε στον δρόμο της χαρακτηριστικά ελληνικής αμεριμνησίας μας; Είναι προφανές ότι όχι, για δύο τουλάχιστον λόγους.

Πρώτο, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ακόμη κι αν προϋποθέτει τη διάγνωση και θεραπεία των αδυναμιών του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος, δεν πρόκειται να εκδηλωθεί απέναντι σε μια χώρα που εκβιάζει τη διάσωσή της.

Απλώς διότι η διάσωση κάποιου που επιμένει να βουλιάζει είναι αδύνατη. Δεύτερο και πιο σημαντικό, γιατί η παρούσα κρίση είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία μας να ανατάξουμε την κοινωνία μας, που με τις συνδικαλιστικές εκφράσεις της επιμένει στην υπεράσπιση των «κεκτημένων».

Ήρθε η στιγμή να αποσυνδέσουμε το κεκτημένο από το δίκαιο. Η ελληνική κοινωνία των ετερόκλητων κεκτημένων είναι μια αφόρητα άδικη κοινωνία. Πρόκειται για τα κεκτημένα της προνομιακής απαλλαγής από υποχρεώσεις ορισμένων έναντι άλλων, της εργασιακής περιχαράκωσης των ποικίλων ομάδων συμφερόντων και πίεσης, της άνισης αμοιβής για ίση εργασία. Αυτό είναι στην ουσία το στοίχημα της κυβέρνησης: η αποκατάσταση της δικαιοσύνης.

Η κοινωνική μας συνοχή μέχρι σήμερα ήταν ένας βολικός μύθος. Δεν ήταν παρά ασταθής εξισορρόπηση μιας κοινωνίαςκουρελούς. Αυτή η σαθρή ισορροπία κατέρρευσε. Ευτυχώς.

Και τώρα πρέπει να επιστρέψουμε στα βασικά: ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Χρειάζεται να επανεφεύρουμε την κοινωνία μας εν κινήσει. Με ίσο μέτρο.

Δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο.

Το σχόλιό σου θα εμφανιστεί μετά από έλεγχο της σύνταξης της ιστοσελίδας.