ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ με ταυτολογία, αλλά στις δημοκρατίες οι κυβερνήσεις εκλέγονται για να κυβερνούν. Υποχρέωσή τους είναι να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, να δίνουν λύσεις, ακόμα κι αν δεν είναι αρεστές, να αδιαφορούν για το πολιτικό κόστος. Συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας μας είναι, όμως, και τα συνδικάτα, οι ηγεσίες των οποίων επίσης εκλέγονται όχι για να μεταναστεύσουν κάποτε στην πολιτική, αλλά για να περιφρουρήσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων - εντολέων τους.

ΥΠΟ ΑΥΤΗN την έννοια, σε πολιτικά συστήματα που οι ρόλοι είναι σαφείς και διακριτοί, όπως υποτίθεται ότι είναι και το δικό μας, το δίπολο κυβέρνησης - συνδικάτων κινείται εξ ορισμού σχεδόν σε φόντο αντιπαλότητας. Η απόσταση, συνεπώς, είναι δεδομένη. Οπως δεδομένο είναι ότι στο παιχνίδι της σύγκρουσης υπάρχουν κανόνες, που δικαιώνουν ή ακυρώνουν τις πρακτικές των δύο πλευρών. Ετσι, όπως οι κυβερνήσεις δεν αρκεί να κυβερνούν, αλλά να κυβερνούν δίκαια, και τα συνδικάτα δεν αρκεί να διεκδικούν, αλλά να διεκδικούν με αίσθημα ευθύνης και αίσθηση της συγκυρίας.

ΑΥΤΑ, ΒΕΒΑΙΩΣ, με τα θεωρητικά... Διότι, στην πράξη, τα πράγματα είναι κατά τι πιο σύνθετα. Στην περίπτωση, για παράδειγμα, της δημοσιονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα, και οι δύο πλευρές μοιάζουν καταδικασμένες να ακολουθήσουν ασύμπτωτες πορείες. Η μεν κυβέρνηση, με την πλάτη στον ευρωπαϊκό τοίχο, δεν μπορεί παρά να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε, μπας και χαλαρώσει η λαβή της Κομισιόν και των αγορών. Αλλά και τα συνδικάτα, με δεδομένη την επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων από εισοδηματική, φορολογική και ασφαλιστική άποψη, δεν έχουν άλλο δρόμο από το να αποδοκιμάσουν, όπως άλλωστε και κάνουν, τις συγκεκριμένες πολιτικές.

ΟΠΟΤΕ, τι κάνουμε; Οχι, φυσικά, πόλεμο, που λέει η κ. Παπαρήγα... Στις δημοκρατίες, για να το πάρουμε και πάλι από την αρχή, η πολιτική και ιδεολογική σύγκρουση μπορεί να είναι η «ψυχή» του συστήματος, το «μυαλό», ωστόσο, είναι η σύνθεση. Δεν είναι εύκολο... Και, πιθανώς, να μην είναι της παρούσης. Είναι εξαιρετικά κρίσιμο, ωστόσο, η κάθε πλευρά να αποκτήσει πλήρη αίσθηση των ορίων της άλλης... Το μείζον, άλλωστε, δεν είναι να ικανοποιήσει ο καθένας το κοινό του, αλλά να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα κάποιας καλύτερης στιγμής. Μπορούμε;

Το σχόλιό σου θα εμφανιστεί μετά από έλεγχο της σύνταξης της ιστοσελίδας.